Ang Bertdey Ko!

Aba siyempre nagbebertdey din ako no!
Noong ika-15 ng Enero, naging 9 na ako.
Noong araw ring iyon naging 8 naman ang anak kong si Bogart.
Oo, noong nag 1 year old ako naging tatay rin ako!
Sadyang mapaglaro ang tadhana. . .

Of course, I celebrate birthdays too! I turned 9 last January 15. That same day my pup Bogart turned 8. Yes, I became a father when I turned one! Fate has a way of playing tricks on us . . .




At dahil bertdey ko aba siyempre may cake, candle at kung anu-ano pa. At siyempre kinain ko rin ang cake ko! Naku, wag ka mag-alala. Sugar-free na mamon iyan. Alam mo naman na maraming bawal sa aming mga aso tulad ng tsokolate, asukal, mani, at kung anu-ano pa na madalas na sangkap ng mga cake. Balak ni Lui um-order at magpasadya ng cake para sa amin eh medyo nagkasakit siya. . . . naku, sabi ko wag na niyang isipin iyon. Hindi naman talaga mahalaga sa akin ang mga ito. Saka kahit hindi ko naman bertdey lagi naman kaming may ganito. . .

And because it is my birthday, there is a cake, candle and other stuff. And of course I ate my cake too! But don't worry. It is just a sugar-free bun. There are many dangerous ingredients in cakes like chocolates, sugar, nuts and others which are bad for dogs like us. Lui hoped to order a special cake for us but she got sick . . . but I told her not to worry about it. These stuff are not really important for me. Besides we always have these treats even if it is not my birthday.



At etong pose na eto ay para sa iyo Happy!
And this pose is especially for Happy!

Naku si Happy ang nagbigay niyan sa akin. Salamat Happy! Pamasko niya ang pulang unan na iyan pero tama naman dumating ng bday ko so tipong, aba parang pasko ulit! Kaya't totoo nga ang nababasa mo sa taas. Malapit na ulit ang Pasko. Aba sa isang idlap, matak mong 9 na ako! Parang kailan lang tuta lang ako pero ngayon malapit na akong mag-10! Kung bibilangin mo sa edad ng tao, 63 na ako! Oo, senior citizen na ako! Kaya't sa susunod na dilat ko, sigurado Pasko na muli!

Happy gave this to me. Thank you Happy! This red pillow is her Christmas gift but it arrived on my birthday so it was like Christmas all over again! That's why don't be surprised at what you read up there: "Malapit Na Ulit Ang Pasko" Christmas is almost here. At a blink of an eye I am 9 years old! It seemed only yesterday when I came here as a puppy and soon I will turn 10! I am around 63 in human years. Yes, I am a senior citizen now! When I blink my eyes again it will be Christmas again!



Pero mukha bang senior citizen iyang postura na yan?
But does this look like a senior citizen?


Aba teka. Maputi na nga ang buhok ko. Pero maliksi pa rin ako. At ako pa rin ang pinakamabilis tumakbo sa pamilya ko. Sa maniwala ka o hindi . . .

But wait. I do have white hairs but I am still quick and I am still the fast runner among my family. . .


Mabilis na nga lumipas ang mga araw. Aba sa ilang buwan na lang, birthday na ni Sweepy sa Marso 18. Noong Marso rin ako iniwan ng pinakamamahal kong asawang si Pica. Malungkot isipin pero masaya na rin kasi hindi ko siya nakitang naghirap at marami kaming masasayang gunitain. Hay, tenkGod, nakaraos na naman ang isang taon sa buhay ng isang asong itim!

Time flies so fast. Soon it will be Sweepy's birthday on March 18. In March I lost my great mate Pica. It is sad to remember but since I did not see her suffer and we had a lot of fun, happy times together, it was also happy reminiscing for me. Thank you God for another year in the life of a black dog!

Ahahay, lumipas na rin . . .

. . . and isang damukal na inggay, gulo, at katakaw-takaw na tsibugan.
Finally, it passed . . . the non-stop noise and feasting.


Yan.
Iyan ang pasko sa aming nayon.
Putukan para raw alisin ang malas.
Sayawan para mag-aliw at magsaya.
At walang kamatayang tsibugan
sa mundong haharap sa darating na hamon
ng bagong taon . . .
There. That's christmas in our town. Fireworks to remove bad luck. Dancing to be merry and non-stop eating in a world about to face a challenging year ahead.


At nandoon lang ako sa bahay ko. Tipong nagmumukmuk. Nandoon ang halong takot at inis sa putukan, pag-iwas sa mga inggay at gulo ng mga bisita at labis na antok. Aba eh masarap ata matulog nitong mga nakaraang araw at gabi. Sabi ni Lui namnamin ko raw ang kakaibang lamig na ito kasi sa summer sobrang init ulit. Naku, hindi na niya kailangan sabihin ito. Tingnan ko lang ang bahay ko, ina-antok na agad ako!
And I just stayed in my house looking grumpy with a mixed feeling of fear and irritation of firecrackers, trying to avoid the noise and flurry of guests and fighting the feel of drowsiness. It is quite tempting to sleep these past few days and nights. Lui said I should enjoy this rare cold weather while I can because by summer it will be too hot again. But she did not have to remind me. One look at my comfy house and I get sleepy right away!



Oras na rin maglinis ng kapaligiran. Mahaba ang bakasyon kaya't ayun si Luchie, umakyat na naman sa bubong ng bahay para magwalis. Aba oo! Winawalis ang bubong, hoy! Kapag nabara ang daanan ng tubig ulan ng mga ligaw na dahon tiyak masisira ang bubong ninyo. Ang masaklap pa, aanayin ang kisame. Susmariamakiling! Ayaw na ayaw pa naman namin ng anay!
It is also the time to clean the surroundings. The long holiday vacation left Luchie up on the roof to sweep again. Oh yes, you sweep even on the roof! When the drain gets clogged by fallen leaves that will destroy your roof. And the hardest part, the termites will attack the ceiling! And we hate termites!



Sa tuwing umaakyat si Luchie sa bubong sa pamamagitan ng pag-akyat sa puno ng chico naming si Chicky, waring gusto ko ring pumanhik at maki-usyoso sa itaas. Malamang maganda ang view doon. Sigurado tanaw ko ang buong paligid sa taas ng bahay! Pero, paano naman ako bababa? Madaling umakyat, mahirap bumaba. Sabi ni Lui kung tatalon raw ako pababa, tiyak bali ang buto ko. . . . Parang buhay di ba? Madaling umakyat, masaklap bumaba.
Every time Luchie climbs the roof by passing through our chico tree named Chicky, I feel the urge to climb and see what's up there. I am sure the view is great from up there. For sure I can view the whole surroundings from the top of the house! But, how will I get down? It is easy to climb, but difficult to go down. Lui said if I jump going down, I'll end up with broken bones . . . This sounds like life, isn't it? It is easy to climb to the top but harder and painful to go down.



Hmp, maka-ihi nga lang. Minabuti ko na lang markahan ang kapaligiran. Iyan naman talaga ang ginagawa naming mga hayop sa tuwing na-aaberya kami. Ang tao tsimitsibog pag inis. Kami dyumi-jingle sa paligid. Pang alis inis. Waring nagsasabi "hoy galing dito si Sumo!" astig di ba?
Hmp, I better pee instead. I'd rather mark my surroundings instead. Anyway that's what animals like us do when we get frustrated. People eat when they get frustrated. We pee everywhere. To release stress and to say "hey, Sumo was here!" Isn't that cool?



Pero paano naman ako mag-re-relax eh panay ang tawag ng kapitbahay kong si Doggy. Nakup, mistulang wala sa sarili siyang humihiyaw at tinatawag sina Lui at Luchie. Tingnan mo ang mukha niya. Waring nakaukit sa mga mata niya ang pighati. Waring nagsasabi "hoy, ampunin naman ninyo ako!" Eh bakit kamo? Ayun, umalis na naman ang amo niya at nawala ng ilang araw na hindi man lang nagbilin sa kapitbahay na alagaan ang aso nila! Waring kampante silang isipin na kusang aalagaan ni Lui ang aso nila sa tuwing umaalis sila! Saksakan na halimaw talaga ang mga ganyang tao. Parang mga hindi nag-aral! Naku, talagang naiinis ako. Panay tuloy ang tawag namin ng pamilya ko kanila Luchie na siya namang pilit na tumatawid at binibigyan ng pagkain at tubig sa bawat araw na wala ang walang pusong amo nila!
But how can I relax when our doggy neighbor kept calling us. Doggy was frantically barking and calling Lui and Luchie. Look at her face. Her eyes seem to mirror her dilemma. Her eyes seem to say "hey, adopt me!" And you know why? Doggy's owner left her again for a few days without even telling the neighbors to watch over her while they are away. As if her owners are confident that Lui will just take care of her everytime they leave! These people are a bunch of uneducated beast! I really hate it. We often alert Luchie who always try to go over with food and water for Doggy for all the days that her owners were out!


Balang araw matatapos na rin ang hirap ni Doggy. Darating ang araw mararamdaman rin ng amo niya ang hirap na nararanasan niya. At sa araw na iyon ako mismo ang tatahol sa tuwa para sa kanya . . .
Doggy's pain will end someday. And the day will come when Doggy's owner will experience the very pain that Doggy is feeling right now. And when that day comes, I will bark with joy for Doggy . . .



*English translation by Bogart.

Bukas na ang Pasko!!!!

At ayan natapos na rin ni Luchie ang Parol!

Nagagawa lang kasi niya iyan kapag may oras siya sa gabi bago siya magsimbang gabi. Kapag hindi pa siya inaantok hala todo gupit at dikit ng papel de hapon!!! Aba, matyaga kong binabantayan si Luchie habang ginagawa niya ang parol. Eh kung maidlip kaya at makatulog! Sigurado hihilik na naman iyan na mistulang may giyera sa bahay naming Heaven!


Kaya ayan todo rin ang ngiti. Naku wag ka, isa pa lang ang natatapos niya. Dalawa iyang parol na iyan at hanggang ngayon, na halos magpapasko na bukas, harinawa, matapos na rin ang isa pang parol! Naku, marami pa naman siyang gagawin kasi may party kami sa bahay sa Pasko!


Naku, halos araw-araw na ang Pasko kaya. Aba, eh Nobyembre pa lang Pasko na! Nakup, sigurado galit na naman si Panjee niyan! Ayaw ni Panjee pinauunahan ang pasko. Hindi ko na siya madalaw kasi ayaw ko nang basahin ang mga "angst" niya tungkol dito. Sorry, Panjee.


Masaya at magulo ang Pasko. Maraming regalo na hindi naman namin makain ng pamilya kong sina Bogart at Sweepy. Puro alak, brownies, pastillas at libro na hindi naman namin matikman kaya! Kaya't napilitan si Lui na bilhan kami ng sarili naming cookies. At binilhan naman kami ni Luchie ng vitamins. Eh di ba para lamang sa mga payatot at sakitin lang iyon? Sukat ba namang tadtarin pa kami ng vitamins eh nagkakanda pilay na kami ng lakad sa taba namin! Ang paborito nga ni Lui na kanta sa tuwing minamasdan ang tiyan namin ay "ain't no mountain high enough . . .' habang hinihimas ang bundat naming tiyan at sinasabing "naku, puwera usog!" . . . Hay, tiyak, magagalit na naman ang kaibigan naming si Joseph kapag nakita kaming ganito!


Mayaman rin ang Pasko. Mayaman sa kaibigan na nagdadala ng walang kamatayang tuwa tulad ngayon . . .

. . . na halos araw-araw may dalang regalo at sulat para sa amin!


At eto ang mga na-receive naming cards!


Naloka ako ng kaka-amoy kasi kung saan saang bansa nanggaling ang mga ito! Iba't ibang amoy at itsura. May galing sa Switzerland, sa Netherlands, sa Taiwan, sa Singapore, Malaysia, Canada, Mexico, Spain, sa UK at marami sa USA! Tuwang tuwa talaga kami tuwing Pasko dahil dito. . .



. . . at ilan lamang iyan sa mga natanggap namin ngayong Pasko. Nuong isang taon isang gabundok rin na cards ang natanggap namin! At lahat sila pinadalhan din namin ng cards! Kaya't medyo hilo si Lui ng kaka-asikaso nito. Hanggang ngayon patuloy pa rin niyang ini-email ang pasasalamat sa bawat natatanggap naming card!


Pero ang higit na masaya at nakakataba ng puso ay ang tuwa at ligaya ng mga nabibigyan namin ng kahit simpleng regalo ngayong pasko. Harinawa, ang saya na nadarama namin ay siya ring saya na naibibigay namin sa iba.


O Pasko na. At birthday na ni Kristo. Harinawa, maligaya at makasaysayan ang Pasko ninyo!

Simbang Gabi Na!

Nagsimula na ang simbang gabi kagabi.
Aba, eh hindi pa ni Luchie tapos ang parol namin!

Aba dapat pag simula ng simbang gabi, naka-ilaw na ang parol. Naku, kailan kaya matatapos ang parol namin? Sa dami ng ginagawa nila Luchie malamang aabutin ng Pasko bago matapos ang parol na iyan! Naku eh minana pa naman nila sa Papa nila iyan. Kung buhay ang Papa nila ngayon malamang na-sermonan ang mga bruhang iyan!

Kahit inaantok si Luchie, sumama siyang magsimbang gabi kasama si Loyd. Si Lui medyo pagod at di niya feel magsimba. Madalas kasi tuwing madaling araw ang simbang gabi. Pero ngayon mayroong misa sa gabi (alas 9 ng gabi) at mayroon din sa madaling araw (alas 3 ng umaga). Pero ang kinagandahan nitong simbang gabi, sa bawat misa may iaalay silang regalo para sa mga taong tinutulungan ng simbahan tulad ng mga bilanggo, mga mahihirap, atbp. Kaya sa buong siyam na araw nakakaipon sila ng iba't-ibang regalo para sa mga nangangailangan: pagkaing de lata, tuwalya, sabon, damit, sipilyo, atbp.


Kami rin ng mga anak ko tumutulong rin kami. Tingnan mo ang dalawang anak ko na yan. Naku super kulit ang mga iyan ngayon! Excited kasi sila kapag may tutulungan. Nagbigay kami ng mga t-shirt sa mga bata para sa isang outreach program, mga laruan at gamit para kay Joylin na may cerebral palsy, at binabahagi namin ang mga gamit namin sa mga ibang aso sa aming paligid tulad ni Doggy. Lahat ng sobrang pagkain ibinibigay namin para sa kanila.


Masaya ang magbigay. Hindi ka lang nakakatulong, nakakapagbigay saya ka pa. Magaan pa ang pakiramdam mo.


Kaya't mahimbing rin ang tulog mo. Malamig pa naman at masarap matulog magdamag. Pag gising ko nuong isang linggo, sinilip ko ang kalangitan, at ito ang nakita ko:


Iyan ang bilog na buwan na pilit pa ring sumisilip kahit mag-uumaga na. Marahil tulad ko masaya rin ang buwan. Ilang linggo na lang, magbabago na ang buwan. Malapit na ang birthday ko niyan! Sa Enero, magiging 9 na taon na ako. Matanda na nga ako. Pareho na kami ni Luchie na Senior citizen na. Siguro dapat may Senior Citizen card din ang aso?

Hmp. Sabi nga nila, lilipas rin iyan . . .

Paskong-Pasko Na!!!!

Naku, pasensya na kayo kung hindi ako masyadong nagsususulat. Medyo busy daw ako. At medyo tinatamad na ako magsalin ng pinoy-speak ko kaya hayaan na ninyo ang google mag-translate nito. Naku, basahin ninyo ang translation ng google at nakakaloka! Super-over-mega-kalokang salin.



Anyway, eto ang video ko last Tuesday. Pinadalhan kami ni Addie ng treats at nagka-ngawa-ngawa ang gilagid ko sa kakakain nitong mala-kendi na eto. Hindi iyan matamis. Gawa daw iyan sa mga samu't-saring balat ng kung sinong impakto at ginawang kendi kuno. Aba maganda raw iyan sa ngala-ngala namin. Kasi nuong araw, noong nabubuhay pa ang tulad namin sa kagubatan, kung anu-anong bagay ang nginunguya namin. Eh ngayon medyo sosyal na kami kaya pati ngipin namin may 'treat' na!

Medyo magulo sa bahay namin sa Heaven ngayon. Naloloka si Lui ng kaka-email ng Card namin kasi halos lahat gusto ng kopya. Nakup, eh dalawa pa naman iyan. Iyung gawa ni Lui at iyung gawa ni Sweepy. Eh alam mo naman si Sweepy, medyo kulang sa pansin, kaya ayun gusto na namang pumorma at gumawa ng sariling card kaya iyung iba gawa ni Lui at iyung iba, aba, handmade cards ni Sweepy! Aaminin ko na maganda talaga ang gawa ni Sweepy. Aba siyempre, saan pa ba mga-mamana iyan kundi sa ama niya!

At meron pa si Sweepy na ginawang kuwento sa aming e-card. Para makatipid na-email namin ang mga kaibigan namin nitong card na gawa ulit ni Sweepy! Talagang humarurot ng kaka-design ang anak kong yan! Di bale maganda naman. At swak talaga sa Pasko. Aba, kung gusto ninyo ng kopya, aba sabihin mo lang at ilagay mo ang email address mo para maipadalhan kita ng kopya. Ipadala mo sa email address ni Sweepy.

Masaya talaga makatanggap ng regalo. Mahigit 50 na ang natatanggap namin! At isa-isa itong sinasagot at pinapadalhan ni Lui ng Card namin! Matrabaho talaga ito!

O sya, sa susunod ulit. Tandaan ninyo na ang Pasko ay hindi lamang sa mga regalo na ito. Ang tunay na Pasko ay ang paggunita ng isang kasaysayan ng simpleng pamumuhay at pagsilang ng isang Diyos.

Maligaya at makabulahang Pasko!

Pasko Na Naman . . .

Ang tanong ni Trudis:
Bakit ako raw ang nag-sasalin ng kuwento ko?
Trudis wants to know: Why am I translating my own story?


Marahil nagtataka rin ang kaibigan kong si Trudis kung bakit ang tagal ko na mag-post ulit. Naku, saksakan ng busy at gulo sa bahay naming Heaven ngayon! Ganyan naman lagi kapag malapit na ang Pasko. Lahat abala sa kung anu-ano . . .
Maybe my friend Trudis also wanted to know why it is taking me long to post again. Our house Heaven is pretty messy and everybody's busy nowadays. But that is how things are every time Christmas is near. Everybody is busy with something . . .



O, eto ang gwapo kong mukha.
Ayan ang pinag-aabalahan ko ng mga nakalipas na linggo. Puro "kodakan" at picture-ran. Para sa Gretting Cards namin ang mga litratong iyan na ipapadala sa mga kaibigan namin. Sus, nakakahilo at nakaka-atsing, kasi naman galing pa sa lumang baul ang mga costume naming iyan. Eh, alam naman ninyo ako, saksakan ng kulit. Sukat ba namang sugurin ko at singhutin ang baul namin! Ahahay!!!! Over-mega-atsing nawalangkasingtagal. Di' bale, okay naman ang kuha ko. Walang sinabi ang mga pa-kyut kong anak . . .

Here's my handsome face.
This is what kept me busy the past weeks. A week full of picture-taking. This picture is for our greeting cards to be sent to all our friends. Geez, it was nauseating and made me sneeze because our costumes came from our old trunk. And you know how pesky I can be when I rushed to snoop and sniff the old trunk. Ohlala!!! It is over-mega-never-ending-sneezing! But that's okay since I got a good shot. It beats my trying-to-be-cute pups. . .



At eto ang isa pang makulit!
And here's the other pesky one!

. . .aba, sukat ba naman humiyaw ng sangkaterba dahil 'di raw niya type ang card namin! Susmaryosef! Alam naman niyang super busy ang lahat aba sasali pa sa gulo. Naku, ayaw patalo niyang Sweepy na yan. Gusto niyang ulitin ang cards namin! Eh na-mail na ang iba! Nakup, ayaw tumigil sa pagtahol, kaya napilitan si Lui na ulitin ang ibang cards namin na siyang nagpatagal pa! . . . imagine howling non-stop because he did not like our cards! ForBarkingOutLoud! He knows how busy everybody is but he wants to join the mess. And that Sweepy won't bog down. He wants to redo our cards! But some were mailed already! But he won't stop howling so Lui was forced to redo some cards which further delayed our schedule!




. . . at dahan dahan nagdaratingan ang mga sulat at regalo! Aba, Nobyembre pa lang may mga regalo na! Naku, naloka na naman ang mga anak ko! Pero ako, hindi importante sa akin ang mga iyan. . . Iba ang hinahanap ko . . .
. . . and the letters and gifts started arriving! It was still November but there are gifts already! My pups went crazy in excitement! But the gifts are not important for me. . . I am waiting for something else . . .



At dahil over-mega-excited ang dalawang iyan, madalas tuloy nasisira ang tiyan nila! Hala, tahol dito, tahol doon, hanggang nag-alburoto ang mga tiyan nila! Naloka si Lui ng kakalinis at kakaisip kung ano ang gagawin sa dalawang iyan. Kaya ayan ang kasagutan sa tanong mo Trudis. Kasalukuyang masama ang tiyan ni Bogart at sumisegundo naman si Sweepy. Pasasaan naman at lilipas din iyan . . .
And because those two are over-mega-excited, they always get bum stomachs! They bark non-stop here and there until they have upset stomachs! Lui went crazy cleaning their mess and worrying what to do with them. And that is my reply to your question Trudis. My translator has bum stomach and Sweepy is following behind. Anyway, this will all pass . . .



. . . sa gitna ng gulo, palipat lipat si Lui ng gawain. Siya ang taga-ayos ng bahay. Siya rin ang tinatawagan para bumili ng mga gamit sa bahay kaya madalas siyang wala! Busy rin siya sa mga art workshops niya. Naku, pati ang taga-post office humihiling na bigyan din sila ng libreng workshop. Eh alam mo naman si Lui hindi maka-hindi. Nandoon siya ngayon nag-wo-workshop.

. . . in the midst of the noise, Lui is busy going around. She is the one who decorates the house. She is also called upon to do errands to buy stuff which is why she is always out! She is also busy conducting art workshops. Even the people from the post office are requesting her to conduct free workshops for them. And Lui can not refuse. She is presently there doing workshops for them.



Busy rin siyang kinakausap ang mga lider para gawan ng paraan ang pagsunod sa batas tungkol sa mga hayop tulad namin. Gusto niya higpitan ang pagkupkop ng mga hayop tulad namin. Naaawa kasi siya sa tuwing makikita ang mga hayop na hindi na-aalagaan ng mabuti sa ibang bahay.

She is also busy talking to leaders to do something about the animal welfare laws. She wanted the community leaders to strictly regulate the ownership of animals. She gets affected when she sees animals that are not treated well in some houses.



At dahil kapaskuhan na, super busy si Lui sa pagtulong sa mga nangangailangan. Iyan naman talaga ang tunay na diwa ng Pasko. Ang muling pagtanaw sa mga pamilyang gumagala sa daan na naghahanap ng tirahan, at walang makain, o kasalukuyang may karamdaman. Ang pagsilang sa Panginoon na hindi pinanganak na marangya. Ang Hari na pilit mabuhay ng simpleng pamumuhay katulad ng ordinaryong tao. . . .

And because it is Christmas, Lui is super busy helping those in need. That is the real essence of Christmas anyway. To look back at families wandering the streets looking for shelter, or in need of food, or those sick and in pain. The birth of our Lord not in wealthy surroundings. The King who chose to live simply among ordinary people. . . .



. . . iyan ang hinahanap ko. Ang mga taong patuloy na haharapin ang Pasko at hahanapin ang mukha ng Diyos, hindi sa palamuti, o kasayahan at regalo, kung hindi sa mga mata ng mga taong hinaharap ang hamon ng kahirapan. Marami akong nakikitang mahihirap sa paligid. Marami rin namang tumutulong. At iyan ang tunay na Pasko sa akin!

. . . and that is what I am looking for. People who chose to face Christmas by looking for the face of God, not in the decorations, the festivities or gifts, but in the eyes of people who chose to face the challenges of poverty. I see a lot of people in need around me. And I see a lot of people helping too. And that is the real Christmas for me!